خودشناسی/ ۹۷

خودشناسی تصوف نیست!

بعضی از افرادی که به تصوف روی می آورند، آسیب های اجتماعی می بینند و در جامعه منفعل می شوند و این آسیب است.

خودشناسی این نیست که دست از علم و کتاب و کار بکشی و خلوت گزینی کنی و در نهایت آسیب اجتماعی و روانی ببینی؛
انسان باید هم بازیگر و هم تماشاگر باشد، یعنی هم در جامعه حضور داشته باشد و هم غرق درجامعه نباشد و بتواند خودش را خوب نظاره کند.

من به تمام آنهایی که می خواهند خودشناسی کنند، توصیه ی جدی می کنم که درس، دانشگاه، ورزش و جامعه را رها نکنند،
اما فقط از آنها هویت نگیرند، زیرا انسان بیکران است و خود را محدود کردن به علوم حصولی خودش آسیب است، اما رها کردن علوم حصولی نیز آسیب است.

درست است که ذات خودشناسی از جنس علم حضوری است، اما انتقال و الهام آن علم حصولی است، چنانکه شما همین مطلب را می خوانید و با حقیقتی در دل و جان خود منطبق می کنید.

اینکه می گویند شمس کتاب های مولانا را سوزاند و یا در آب ریخت، خرافاتی بیش نیست و سوزاندن کتاب یک تمثیل است.
خودشناسی به معنی سوزاندن دفتر و کتاب نیست، بلکه دفتر و کتاب را در دل و جان خود پیدا کردن است.

خودشناسی به معنی از مرز تقلید به مرز تعقل رسیدن است و تعقل هم آداب خود را دارد که در مطالب پیشین به آن پرداخته ام.

قاسم سلطانی