#خودشناسی/ بخش هشتاد و هشت

به مناسبت روز بزرگداشت مولانا؟

افرادی هستند که رفتارهای ناهنجار خود را پشت یک مناسبتی مانند برگزاری فلان روز و بهمان روز پنهان می کنند.
اصولا افراد نفسانی دچار اختلال لفظمندی بوده و عاشق رفتارهای تئاترال هستند، اما در زندگی روزمره ی خود خبری از حرف های قشنگی که می زنند نیست.

لاف عشق و عاشقی را وه چه آسان می زنیم
خود خزانیم و دم از شوقِ بهاران می زنیم
بر زبان جاری همه مهر است و عهد است و وفا
لیک جمله در عمل خنجر به یاران می زنیم

هر روز روز مولاناست، هر روز روز زن و مرد است، هر روز روز عشق است، هر روز روز مادر و پدر است.

اغلب این افرادی که سنگ مولانا را به سینه می زنند، اگر مولانا همسایه شان بود و یا در همین شبکه های اجتماعی اتفاقی او را ملاقات می کردند، با گوشه ی چشم به او نگاه می کردند و در بعضی مواقع او را بلاک هم می کردند که حرف هایش موی دماغ نباشد.

اینها اشعار مولانا، عطار و حافظ را به این دلیل در صفحه های خود منتشر می کنند که خود را شریک شعور آنها بدانند، وگرنه اگر خود حافظ اشعار خودش را در صفحه ی خود منتشر می کرد، اینان حتی از یک لایک هم دریغ می کردند که حافظ پر رو نشود!

اینان مرده پرستانی هستند که عاشق محتوا نیستند، بلکه شهوت نام و نشان دارند.

گر به مظروفش نظر داری شهی
ور به ظرفش بنگری تو گمرهی

اینان اگر با خود مولانا همسایه بودند، ظرفیت و بزرگی شاعرهای درجه سوم را به رخ مولانا می کشیدند!

این افراد آنچنان نفس حقیر خود را ذات خود تلقی کرده اند که باورشان نمی شود خود نیز مولانا و حافظ هستند؛
و اگر احساس حقارت نمی کردند مولانا و مسیح درونشان را کشف می کردند.

خدا و حقیقت از رگ گردن به اینان نزدیک تر است و اینان خدا را در مکه و تبت و حرکات "موزون" مراقبه جستجو می کنند.

اینان هیچ علاقه ای به محتوای اشعار مولانا ندارند، زیرا اگر توجهی به محتوای اشعار مولانا داشتند، الان به نور تبدیل شده بودند.
رفتارها و حتی باور و کلام اینان سازی غیرمولانایی می زند و فقط از اسم او سوءاستفاده می کنند و خود را با آلت دیگران داماد می کنند!

#قاسم سلطانی