درباره احساس اشمئزاز/ بخش اول

احساس اشمئزاز در روابط و مناسبات اخلاقی، "نفس" است.

کسی که احساس اشمئزاز در مناسبات رفتاری دارد، اگر قدرت داشته باشد می کشد و یا حذف می کند.

نفست اژدرهاست او کی مرده است
از غم و بی آلتی افسرده است

احساس اشمئزاز موجب میشود که ما آن اموری که از آنها احساس اشمئزاز میکنیم و باعث چندش ما میشود، از مقابل خود حذف کنیم.

نادان و دیندار جاهل و بیمار روانی، با کافر و دگراندیش دست نمیدهد که او نجس است، جاهلی دیگر با ذهن سیاسی و عقل مصلحت اندیش با کسی که مخالف است در کنار او احساس اشمئزاز و چندش به او دست میدهد و او آنجا را ترک می کند و فاشیستی دیگر از همجنسگرا احساس اشمئزاز و انزجار دارد و اگر قدرت داشته باشد به آنهایی که احساس اشمئزاز دارد حذف کرده و یا می کشد.

کسی که در مناسبات انسانی احساس اشمئزاز دارد، بسیار فرد محدودی است، چنین فردی اصلا فضادار نیست و ظرفیت بسیار کمی دارد. او فضا برای ناشناخته و مخالف خود باز نمی کند و چون فضادار نیست، افرادی را از زندگی خود حذف میکند، و این رفتار باعث میشود که او از نعمت های بسیاری بی بهره بماند و انقطاع هیجانی با بخشی از خود داشته باشد.

احساس اشمئزاز احساسی است که از طریق اپی ژنتیک وارد نسل های بعدی میشود و قابل درمان است. آنچه که بیست سال قبل مشمئز کننده بود، امروز نیست و آنچه که امروز مشمئز کننده نیست، ممکن است فردا باشد!

قاسم سلطانی